Dermatologia Przebarwienia skóry - część druga
Przebarwienia skóry - część druga
Ostudy
Następną grupą zmian barwnikowych, które są przyczyną szukania porady kosmetyczno-lekarskiej są przebarwienia typu ostudy (chloasma, melasma). Powstają w wyniku nagromadzenia się barwnika dość płytko w naskórku. Ten rodzaj przebarwień powstaje prawie wyłącznie u kobiet.
Lokalizują się w obrębie czoła, policzków, nosa, górnej wargi, niekiedy w okolicy żuchwy. Najprawdopodobniej główną przyczyną powstawania plam są żeńskie hormony. Czasem plamy prowokowane są przyjmowaniem środków antykoncepcyjnych lub mogą pojawić się w pierwszych miesiącach ciąży
Nie należy również zapominać o przebarwieniach słonecznych. Słońce jest podstawowym czynnikiem wywołującym plamy. Są one zwykle większe, ale mniej liczne od wcześniej wymienionych piegów. Nierównomiernie rozłożony barwnik lokalizuje się głównie w naskórku. W przypadku silniejszych poparzeń słonecznych, może dojść do nagromadzenia się melaniny głębiej, w skórze właściwej. Plamy słoneczne łatwiej powstają w miejscach uszkodzonego i podrażnionego naskórka np. po depilacji.
Różnorodny pod względem etiopatogenezy charakter przebarwień wymaga uważnego i różnego leczenia. Odpowiednią metodę stosuje się w zależności od głębokości (warstwy skóry), na jakiej znajduje się pigment. Im płytsze jest przebarwienie (barwnik znajduje się tylko w powierzchownych warstwach naskórka), tym łatwiejsze bywa leczenie.
W przypadku zmian znajdujących się głębiej w skórze właściwej, leczenie trwa zwykle dłużej i zwykłe kosmetyki rozjaśniające, wcierane w skórę nie sprawdzają się. Podstawę w takim postępowaniu stanowi także stwierdzenie, a następnie wyeliminowanie czynnika przyczynowego. Rozpoczynanie leczenia nie ma sensu, jeżeli sam zainteresowany nadal opala się i nie chroni właściwie skóry przed nasłonecznieniem
Lekarze w celu wybielania plam przebarwieniowych wykorzystują różne zewnętrznie stosowane leki i zabiegi. Leczenie rozpoczyna się od używania preparatów silnie złuszczających i likwidujących nagromadzony nieprawidłowo barwnik. Preparaty te zawierają
- hydrokinon
- kwas witaminy A
- kwas glikolowy
- kwas kojowy i azelainowy
Przygotowują skórę do planowanych, dalszych zabiegów, choć zdarza się, że są na tyle skuteczne, że można na nich zakończyć leczenie. Takie postępowanie sprawdza się w przypadku dość jasnych, świeżych plam posłonecznych i hormonalnych
Gdy wymienione sposoby zawodzą, lekarz proponuje zabiegi polegające przede wszystkim na głębokim złuszczaniu (kwas retynowy, trójchlorooctowy, kwasy owocowe). Niektóre z zabiegów złuszczających są tak bolesne, że wykonuje się je w znieczuleniu ogólnym. W przypadku plam soczewicowatych na rękach lub twarzy najlepiej sprawdza się metoda krioterapii czyli miejscowego mrożenia. Po zakończonym zabiegu na skórze tworzą się ciemne strupki, które goją się po upływie 2-3 tygodni. W leczeniu przebarwień stosuje się także lasery (barwnikowe, CO2, argonowe), które złuszczają konkretne przebarwienie bez ingerencji w zdrową skórę, dając bardzo dobre efekty końcowe.
Leczenie plam przebarwieniowych nie jest procesem prostym. W przypadku większości wymienionych zabiegów mogą wystąpić powikłania. Jednym z efektów ubocznych po zastosowaniu np. metod laserowych są blizny. Lekarz rozpoczynając leczenie musi uprzedzić pacjenta o konieczności wielomiesięcznego, regularnego stosowania preparatów odbarwiających a także o jednoczesnym stosowaniu silnych środków chroniących przed światłem.
Źródło: Własne | Autor: Sekrety Urody
Przeczytaj także:
