Choreoterapia - czyli psychoterapia tańcem
Psychoterapia tańcem, muzykoterapia aktywna, arteterapia muzyczno-ruchowa, leczenie poprzez taniec w grupie – te wszystkie określenia są nazywane choreoterapią. Choreoterapia jest techniką należącą do szerokiego nurtu arteterapii, czyli terapii poprzez sztukę.
Opiera się na dwóch czynnikach: tańcu i rytmie. Zapewne niektórzy zastanawiają się skąd się wywodzi, czy nie jest to kolejny wymysł naszych czasów, chwyt marketingowy na określenie czegoś, co już kiedyś powstało, a teraz wraca w ulepszonej formie . Otóż pewną rację mają Ci, którzy tak sądzą.
Pochodzenie choreoterapii
Choreoterapia wywodzi się z tańca współczesnego, ale nawiązuje także do starych tańców szamańskich i plemiennych. Nie jest zatem żadnym odkryciem, niczym nowym, wręcz przeciwnie – znanym od wieków. Dla plemion taniec był i nadal jest bardzo ważnym aspektem życia. Poprzez ruch i rytm w naturalny sposób wyrażają swoje emocje: miłość, gniew, strach etc., wprowadzają się w stan upojenia, stan amoku, aby osiągnąć wyżyny i spotkać się ze swoim prawdziwym „Ja”.
Fryderyk Nietzsche w swoim dziele „Dionizyjska wizja świata” pisał o tańcu jako „mowie gestów w uniesieniu”. A z czym kojarzy się nam uniesienie? Z przyjemnością, z błogostanem. Dlatego nie powinno dziwić, że można zwalczyć wiele dolegliwości za pomocą tańca.
Jeśli większość myśli, że to nie dla nich, ponieważ są słabymi tancerzami, to mogę już na początku uspokoić, że leczenie tańcem nie polega na żmudnej nauce kroków czy kombinacji, ale na odnalezieniu własnego niepowtarzalnego rytmu i własnych kroków. Tylko w taki sposób działając w zgodzie z samym sobą możemy uwolnić się od napięć.
W zajęciach mogą brać udział wszyscy, którzy wyrażą chęć uczestnictwa. Wiek, kondycja fizyczna nie mają najmniejszego znaczenia. Choreoterapia wspomaga również pacjentów z zaburzeniami odżywiania (anoreksja, bulimia), nerwicami, schizofrenią.
Psychoterapia tańcem ma również zastosowanie w przypadku dzieci z nadpobudliwością psychoruchową, z autyzmem, w przypadku osób niepełnosprawnych oraz ofiar przemocy. Można powiedzieć, że poprzez swobodny ruch, poprzez pozwolenie muzyce, aby nas poniosła, sprawiamy że problemy, negatywne emocje, lęki odpływają.
Taniec niweluje agresję, nadmiar energii, poprawia koordynację ruchową i wytrzymałość, podnosi samoocenę, dodaje pewności siebie, jak również poprawia koncentrację.
Rola muzyki w choreoterapii
Bardzo ważną rolę w choreoterapii odgrywa muzyka. Jest dobierana w zależności od celu terapeutycznego jaki chcemy osiągnąć. Muzyka jest swoistym impulsem zarówno emocjonalnym, jak i psychomotorycznym. Określa charakter, rytm, tempo ruchu, tworzy nastrój. Na potrzeby terapii dzieli się ją z reguły na wyciszającą i pobudzającą. Najlepiej sprawdza się muzyka instrumentalna, czyli taka gdzie nie występuje głos ludzki, ponieważ brak słów pozwala szybciej uruchomić emocje i wyobraźnię.
Jeżeli chcesz się przekonać o zaletach terapii poprzez taniec, stań na bosych stopach na dywanie, parkiecie, trawie, włącz muzykę i po prostu daj się ponieść. Pomyśl o swoich stopach, rękach, głowie, kolanach i wpraw je w ruch. Ważne żeby gesty były twoje, a nie wyuczone, nie zaobserwowane. Ruch ma płynąć z twojego wnętrza, nie może być narzucony. Może być nieskoordynowany. Rób to po prostu tak, jak czujesz i chcesz.
Źródło: sekretyurody.eu | Autor: K.O.
Przeczytaj także:
